فزونتر باشد . و اين در صورتى است كه دعا كننده معنى دعاى وارد را بفهمد ؛ و گرنه طلب كردن حاجت به زبان خود با توجّه قلبى ، بهتر از خواندن دعاهاى مأثور به لَقْلقهء زبان است . لكن تشخيص دعاهاى وارد و سخنان معصوم ، كار آسانى نيست . اگر كسى بتواند از مدارك موجود ، با موازين علمى ، صدور دعا از معصوم را بدست آورد ، مىتواند آن را به قصد نسبت به معصوم بخواند . ولى اگر دليل معتبر و قابل اعتمادى نيابد - كه متأسّفانه اغلب دعاها از اين قبيل است - نبايد آن را به طور جزم به معصوم نسبت دهد ؛ بلكه به اميد درك ثواب بخواند ؛ كه انشاء اللَّه ثواب آن خواهد رسيد . بنابراين كسانى كه نمازهاى مستحب و ادعيه و زيارتها را از روى كتابهاى مختلف به جا مىآورند ، سزاوار است قصدشان " رجا " و اميد ثواب باشد . تذكّر : گاهى دعا يا عملى مربوط به زمان يا مكانى خاص است ؛ مانند دعاهاى ماه رمضان يا مناجات مسجد كوفه . اگر كسى بخواهد آنها را در غير آن زمان و آن مكان انجام دهد در اين صورت هم بايد به عنوان رجا و احتمال ثواب به جا آورد . بنابراين مناسب است خواندن زيارتهاى مخصوصِ مشاهدِ مشرّفه ؛ مانند زيارت جامعهء كبيره و امين اللَّه و وارث و غيره ، در غير محل مخصوص به اين طريق باشد . خواندن دعاهاى مخصوص مانند كميل و افتتاح و غيره در غير اوقات اختصاصى آنها نيز به همين صورت است . بخش پنجم : معنى استغفار معصوم از گناه در ضمن دعاهايى كه از معصومين ( پيمبران و امامان ) عليهم السلام رسيده است ، طلب مغفرت و توبه از گناهان ، زياد به چشم مىخورد ، و اين مطلب با يك اصل مُسلّم كلامى كه مورد اتّفاق علماى تشيع و جزء معتقَدات مذهب اماميّه است ، سازش